ทักทาย ทักทายจ้า...^____^

หุย...มีแต่สาวมาเม้นให้อ่ะ

เคยมั้ย...เคยจะเข้าไปเม้นให้น้องให้นุ่งมั่งมั้ย

อุ้ย ตั๊กดูเป็นนางมารร้ายไปมั้ยนะ ไม่มั้ง ไม่ร้ายใช่มั้ยคะ ....

ถึงร้ายแต่ก้อรักนะคะ รักมากด้วย รักที่สุด รักคนเดียว แค่คนเดียวค่ะ .... ชิ

โอ้ย คิดถึงจังเลยค่ะพี่คิด คิดถึงม้ากกกกกกกกกกกกกก มากกกกกกกกกกกกกที่สุด มากมาย ตลอดเวลา แต่คงไม่ต้องเป็นห่วงไม่ต้องดูแลก็ได้มั้งคะ.... เพราะพี่คิดมีคนดูแลและเป็นห่วงเย้อะแยะมากมายอยู่แล้ว ดีจังเลยนะคะ อิจฉาจังเลย คนอัธยาศัยดี หน้าตาดีแบบพี่คิดอ่ะ ดีกับเค้าไปหมดเลยนะคะ ... อยากทำให้ได้แบบนี้บ้างจัง

ฮั่นแน !!! สวีสดีค่ะ พี่โอ นึกว่าไคนะเนี๊ยะ
เป็นไงค่ะ สบายดีอะป่าว หายหน้าหายตาไปซะนานเลย

เนมก็สบายดีจ้าแล้วพี่เล่เป็นไงบ้างงาน
หนักเหมือนเดิมป่าวพักผ่อนแยอะๆน๊า
คิดถึงเหมือนกันจ้า...^___^

พี่ก้อออนเอ็มทางเวปดิ www.ebuddy.com.msn อ่ะ ที่ทำงานจอยก้อบล๊อคเอ็มเหมอืนกันจ้ะก้ออนทางนี้แหละ

พี่คิดขา... ออนเอ็มมั่งจิ

ไม่ได้เข้ามาแวะเวียนซะนาน


ยังอาร์ตเช่นเดิม ... สบายดีป่ะคะ จำกันได้ไหมเนี่ย


แวะมาดูรูปค่ะ สวยๆท้งนั้นเลย...บ้าย บาย

โอหายไปไหนจังไม่แวะมาหาเราบ้างเลย นะเพี่อน

พี่คิดจ๋า ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นออนเลย..สบายดีป่ะจ๊ะ...คิดถึงนะค้าาาา

หวัดดี....โอ

นิ่มเองน่ะ

object width="425" height="344">

โอ hi5 เก่าน้องไม่ได้ใช่แล้ว เห็นไปเพิ่มเพี่อน ใช่อันนี้ ตลอดจ้า ว่างๆออนเอ็มคุยบ้าง

หายไปไหนนานจังเลย

Some people live for the fortune .......
Some people live just for the fame .......
Some people live for the power .......
Some people want it all .......
~~But I don't want nothing at all~~
~~If it ain't you~~
Some people want diamond rings .......
Some just want everything .......
~~But everything means nothing~~
~~If I ain't got you~~

โฮะ โฮะ โฮะ ๆๆๆๆ โอเค ป้ะ ....

พี่คิดไม่ได้เข้ามาเลยหรอ

ไม่เห็นมีคนมาเม้นให้เลย...

ขอเมลหน่อยสิจ๊ะ

คิดถึงจ้า หายไปไหน นานเลย

มีเรื่องราวเล่าว่า...

ตอนที่แวนโก๊ะวาดภาพ THE STARRY NIGHT เขามีปัญหาทางด้านจิตใจ และตอนนั้น โกแกง มาหาวินเซ็นต์ที่ปารีสเมื่อ ตุลาคม ค.ศ. 1888 วินเซนต์กระตือรือร้นพาโกแกงไปเที่ยวกลางคืน ไปดื่มและเที่ยวผู้หญิง รวมทั้งพาไปดูสถานที่ต่างๆเช่น ร้านกาแฟโต้รุ่ง บางทีก็ไปเขียนภาพด้วยกัน

วินเซ็นต์เขียนภาพตั้งแต่ตีสี่ จนถึงเวลาค่ำคืน ที่ความมืดได้ลบภาพต่างๆไปจากเขา ในวันหนึ่งๆเขาเขียนภาพได้ราว สองสามรูป เขาเขียนภาพตลอดทุกวัน และทะเลาะกับโกแกงในตอนกลางคืน ไม่ค่อยได้หลับได้นอน กินอาหารเพียงนิดเดียว

ในเช้าวันคริสมาสต์ โกแกงก็เตรียมตัวเก็บข้าวของจะจากไปในเย็นวันนั้นเอง แต่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของวินเซ็นต์วิ่งตามหลังมา พอหันกลับไปก็แลเห็นวินเซ็นต์ถือมีดโกนอยู่ โกแกงจ้องหน้าวินเซ็นต์ วินเซ็นต์จึงหันกลับเข้าไปในห้อง แล้วตัดหูข้างหนึ่งของตัวเองออก ห่อไว้ในผ้าเช็ดหน้า วิ่งเอาไปให้ราเชล โสเภณีที่เขาชอบไปหาอยู่เสมอ แล้วก็กลับบ้านไปนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น โกแกงซึ่งไปพักอยู่ที่โรงแรม เห็นฝูงชนมามุงกันอยู่ที่หน้าบ้านวินเซ็นต์ ตำรวจมาพบวินเซ็นต์นอนหมดสติอยู่ท่ามกลางผ้าเช็ดตัวเปื้อนเลือด เขาถูกพาไปโรงพยาบาล เขาเรียกหาโกแกง แต่โกแกงก็หายตัวไปเสียแล้ว

วินเซ็นต์เพ้อคลั่ง หมดสติไปสามวัน แต่คุณหมอก็ช่วยดูแลเขาจนหายเป็นปกติ เขาก็กลับมาเขียนภาพเหมือนเดิม โดยมีผ้าพันแผลพันไว้ตรงหู

ต่อมาวินเซ็นต์ก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งอีก จนต้องไปอยู่ในโรงพยาบาลบ้า ที่เซ็นต์เรมี โดย เธโอ น้องชายเป็นคนส่งเงินค่ารักษามาให้ แต่เขาก็ได้รับอนุญาตให้วาดภาพต่อไปได้ และภาพที่เขาวาดในช่วงนี้ คือภาพนี่ THE STARRY NIGHT

" แม้ในภาวะที่ วินเซ็นต์ แวนโก๊ะ สับสนและทุกข์ทรมานจากโรคร้าย แต่เขาก็ยังเค้นอัจฉริยะภาพของเขาออกมาเป็นผลงานอันอมตะ ให้คนรุ่นหลังได้ชื่นชม ภาพนี้ตรึงตราตรึงใจเราด้วยก้อนเมฆที่ม้วนขดเป็นวง ดวงดาว ดวงจันทร์อันสุกสว่าง และต้นไซเปรสที่มีรูปทรงเหมือนเปลวไฟ "

วันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ.1890 เขายิงตัวเองด้วยปืนสั้น ขณะที่อยู่ในทุ่งนา และสองวันต่อมาเขาก็เสียชีวิต

( ข้อมูลเรื่องราวของแวนโก๊ะจาก หนังสือ ฟินเซนต์ ฟานก๊อกฮ์ เจิดจ้าเริงแรงแห่งสีสัน กิติมา อมรทัต เรียบเรียง)